Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γεώργιος Γεννηματάς

Η εμπειρία στο νοσοκομείο Γεννηματάς είναι κάθε φορά απογοητευτική. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ξεκινά ήδη από την πρόσβαση, καθώς δεν επιτρέπεται εύκολα η είσοδος με αυτοκίνητο και οι σεκιούριτι στην πύλη δημιουργούν σοβαρά εμπόδια, ακόμα και σε περιπτώσεις που συνοδεύεις ασθενή με ανάγκη άμεσης μετακίνησης. Στα επείγοντα και στις κλινικές η κατάσταση δείχνει ξεκάθαρα υποστελέχωση. Οι αναμονές είναι εξαντλητικές και σε σοβαρά περιστατικά μπορεί να περάσουν πάνω από 24 ώρες μέχρι να βρεθεί διαθέσιμο κρεβάτι για εισαγωγή. Οι ασθενείς και οι συνοδοί μένουν για ώρες σε διαδρόμους χωρίς ουσιαστική ενημέρωση. Γενικά πρόκειται για ένα νοσοκομείο που δεν παρέχει βασικές διευκολύνσεις ούτε στους ασθενείς ούτε στους συγγενείς που τους συνοδεύουν. Η έλλειψη οργάνωσης, η καθυστέρηση και η ταλαιπωρία κάνουν μια ήδη δύσκολη κατάσταση ακόμα πιο ψυχοφθόρα. Ειλικρινά ελπίζω να βελτιωθούν οι συνθήκες, γιατί οι άνθρωποι που φτάνουν εκεί βρίσκονται ήδη σε ευάλωτη κατάσταση και χρειάζονται στήριξη-όχι επιπλέον ταλαιπωρία.

Γράφω αυτές τις λέξεις με βαθιά οδύνη και οργή, για να προειδοποιήσω κάθε άνθρωπο που σκέφτεται να εμπιστευτεί τον συγκεκριμένο γιατρό και την ομάδα του. Η μητέρα μου μπήκε για ένα χειρουργείο που μας παρουσιάστηκε με απόλυτη σιγουριά ως "επέμβαση ρουτίνας". Αυτή η "ρουτίνα" όμως, κατέστρεψε τη ζωή της και την οικογένειά μας. Μετά το χειρουργείο, η μητέρα μου δεν επανήλθε ποτέ. Επί δύο ολόκληρους μήνες παρέμεινε σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου χωρίς καμία αντίδραση, χωρίς να κουνάει χέρια ή πόδια, ανοίγοντας μόνο κάποιες στιγμές τα μάτια της, μέχρι που τελικά την χάσαμε. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι καθ' όλη τη διάρκεια αυτών των δύο μηνών, ο γιατρός και η ομάδα του μας αντιμετώπισαν με σωρεία ψεμάτων. Αντί για την αλήθεια και τον σεβασμό που οφείλουν σε έναν ασθενή και τους συγγενείς του, εισπράξαμε υπεκφυγές και ψεύτικες ελπίδες, ενώ η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη. Δεν πρόκειται μόνο για ιατρικό λάθος, αλλά για πλήρη έλλειψη ανθρωπιάς και επαγγελματικής ειλικρίνειας. Μην παραπλανηθείτε από τα μεγάλα λόγια και τις διαβεβαιώσεις. Η δική μας εμπειρία ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε στον θάνατο της μητέρας μου. Προσέξτε πού εμπιστεύεστε τη ζωή των δικών σας ανθρώπων για να μην περάσετε όσα περνάμε εμείς σήμερα." ( Κλινική Νευροχειρουργικής εγχείρηση στο κεφάλι συγκεκριμένα στην υπόφυση’’ ΜΑΚΡΙΑΑΑΑΑΑΑ’’)

Θα ήθελα να εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μου και τον απεριόριστο σεβασμό μου στον ιατρό Γεώργιο Παπαβασιλείου της Ουρολογικής Κλινικής του νοσοκομείου "Γ. Γεννηματάς". Πρόκειται για έναν επιστήμονα που τιμά το λειτούργημά του στο έπακρο. Η κατάρτισή του είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η σπάνια ενσυναίσθηση και η αφοσίωσή του στον ασθενή. Παρά τον φόρτο εργασίας ενός δημόσιου νοσοκομείου, το ενδιαφέρον του για την πορεία της υγείας μου, τη διαχείριση του πόνου και την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν συνεχές και ειλικρινές. Η φροντίδα που έλαβα ήταν υψηλότατου επιπέδου, θυμίζοντας παροχές κορυφαίου ιδιωτικού ιδρύματος. Τέτοιοι γιατροί αποτελούν κόσμημα για το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Τραγική εμπειρία στο χειρουργικό μια κατάσταση πιο μπαχαλο δε γίνεται με γιατρούς επικυνδινους για τη δημόσια υγεία. Μου είπαν ότι δε βλέπουν κάτι το σοβαρό ενώ πονούσα φρικτά μου έκαναν μια ένεση παυσίπονη και μου είπαν ότι μπορώ να πάω σπίτι μου. Ευτυχώς που αμέσως πήγα σε ιδιώτη γιατρό και γλυτωσα τη ζωή μου στην κυριολεξία. Ειλικρινά λυπάμαι και εξοργίζομαι ταυτόχρονα που άνθρωποι σαν εσάς κάνουν μια τόσο υπεύθυνη και σοβαρή δουλειά. Μην παίζετε με τις ζωές του κόσμου παραιτηθείτε και αλλάξτε επάγγελμα.

Μετά από σαράντα πέντε χρόνια υπηρεσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις, επισκέφθηκα για πρώτη φορά σήμερα (25.2.26) δημόσια δομή υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, κατόπιν ηλεκτρονικού ραντεβού. Η επιλογή μου ήταν το Ιατρείο Παχυσαρκίας "Πρόγραμμα Προλαμβάνω" του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών "Γεώργιος Γεννηματάς". Η εμπειρία μου δεν ήταν απλώς θετική, ήταν υποδειγματική και αξίζει δημόσια αναγνώριση. Από την πρώτη στιγμή, παρά τη δυσκολία στάθμευσης, διαπίστωσα ότι η λειτουργία της συγκεκριμένης δομής ( κτίριο Α) στηρίζεται στην ευθύνη και στον επαγγελματισμό του προσωπικού. Στη Γραμματεία, παρά τη μη λειτουργία του μηχανήματος προτεραιότητας, η εξυπηρέτηση γινόταν με τάξη και σεβασμό. Η νεαρή υπάλληλος που με εξυπηρέτησε ήταν ευγενέστατη, χαμογελαστή και άμεση, αποδεικνύοντας ότι η ποιότητα στις δημόσιες υπηρεσίες ξεκινά από τον άνθρωπο. Στο Ιατρείο Α4, ο κ. Σφυρής, ευπροσήγορος, προσηνής, ευγενής, με επαγγελματισμό, με εξυπηρέτησε τάχιστα, ακολουθώντας πιστά το προβλεπόμενο πρωτόκολλο και μεριμνώντας προσωπικά για τον προγραμματισμό της επανεξέτασής μου, σε ένα μήνα, σε άμεση επικοινωνία με την αρμόδια υπάλληλο της Γραμματείας. Επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμο ραντεβού, προθυμοποιήθηκε να με δει, ως υπεράριθμο , πριν από της 9:00 πμ, που ξεκινούν τα τακτικά ραντεβού. Με εξέπληξε θετικά, πάνω από όλα Άνθρωπος, με αρχές, αξίες και ενσυναίσθηση. Ο ίδιος με οδήγησε στη συνέχεια στην ενδοκρινολόγο κ. Ζέρβα, η οποία ήταν εξίσου άψογη, πλήρης ενημέρωση, επιστημονική επάρκεια, σαφείς οδηγίες και ανθρώπινη προσέγγιση. Σε μια εποχή όπου η δημόσια υγεία συχνά επικρίνεται, είναι δίκαιο και αναγκαίο να αποδίδονται τα εύσημα εκεί όπου ανήκουν. Το συγκεκριμένο ιατρείο αποδεικνύει ότι το ΕΣΥ μπορεί να λειτουργεί με ποιότητα, οργάνωση και σεβασμό προς τον πολίτη. Ως πολίτης και ως άνθρωπος που υπηρέτησε το δημόσιο συμφέρον, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια την ευγνωμοσύνη μου. Το προσωπικό του Νοσοκομείου που επισκέφθηκα τίμησε τον ρόλο του και δικαίωσε την αποστολή του. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.

Η νοσηλεία της μητέρας μου, σε αυτό το νοσοκομείο, άφησε ψυχολογικά προβλήματα και μια μεγαλη απώλεια σε όλη την οικογένεια. Μετά απο 4, 5 μήνες βρήκα το κουράγιο και το ψυχικό σθένος, να κάνω την ανάρτηση αυτή. Έγινε εισαγωγή της με νευρολογικά συμπτώματα, τα οποία ερμήνευσαν ως επέλαση πυρετού λόγω ίωσης,(να σημειώσουμε εδώ, ότι τα εργαστηριακά της ηταν πολύ καλα, γιατί κατα τ αλλα μιλάμε για μια υγιέστατη γυναίκα, παρά τα χρόνια της) , και η θεραπεία της για 72 ωρες περίπου, περιοριζόταν σε ορό με κάλιο και αντιπυρετικά,τα οποία φυσικά δεν βελτίωσαν καθόλου την κατάσταση. Την πρώτη νύχτα η μητέρα μας ηταν σε υπερδιέγερση, χτυπιόταν και προσπαθούσε να φυγει ,λέγοντας ότι αν παραμείνει στο νοσοκομειο αυτό θα πεθάνει. Καλούσα όλη την νύχτα κάποιον γιατρό να την εξετάσει, πότε δεν φάνηκε κανένας...μετα απο τις διαρκείς διαμαρτυρίες μου, έγινε μια ηρεμιστική ένεση, η οποια , φυσικά , δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Με την συμπλήρωση του 1ου 24ωρου, χάθηκε η δυνατότητα συνεννόησης μαζί της, ξεκινησαν παραισθησεις, και πλήρης συγχιση, το οποίο ερμήνευσαν ως "σύνδρομο ηλικιωμένου σε νοσοκομείο"! Δυστυχώς και πάλι έκαναν λάθος διάγνωση , διοτι η αιτία ήταν η επιδεινωση του νευρολογικού προβληματος, το οποιο συνεχιζε να επιδεινωνεται αδιάγνωστο. Το βραδυ της 2η μέρας, επιτελους κατάλαβε ο διευθυντής της Β παθολογικής , ότι μάαααλλον πρόκειται για λοίμωξη του κεντρικού νευρικου, και κάλεσε κάποιο νευρολογο να την εξετασει. Ο γιατρός που προσήθε, όντας ειδικευόμενος, δεν κατάφερε να παρακεντήσει τη μητέρα μου. Μας παρέπεμψε σε κάποιον ειδικό νευρολογο, ο οποίος ποτε δεν ήρθε. Μου υποσχεθηκε οτι θα της δωσουν μια αγωγη ομπρέλα για λοιμωξεις κεντρικου νευρικου, μήπως και προλάβουν τα χειρότερα. Αυτη η αγωγη χορηγηθηκε το πρωι, παλι με καθυστερηση. Την επόμενη μέρα στις 11, και αφου η μητέρα μου είχε πεσει σε κώμα, ( το οποιο κανεις εκει μεσα δεν είχε πάρει χαμπάρι, μάλιστα μια νοσηλεύτρια μου είπε ότι ειναι καλύτερα, και οτι κοιμαται ήσυχη) , προσήλθε αναισθησιολογος, ο οποίος κατάφερε να την παρακεντησει. Τότε συμπληρώθηκαν ακριβώς 2 24ωρα απο την εισαγωγή της μητέρας μου στην Β παθολογική, ακριβώς ο πολύτιμος χρόνος που χάθηκε, και ίσως σώζονταν η ζωη της αν γινόταν σωστή διάγνωση... μετά απο 2 ωρες, που παραλάβαμε τα πρωτα αποτελέσματα της παρακεντησης, ξεκίνησε η ραγδαία επιδείνωση της υγείας της. Έπεσε το οξυγόνο της στο 60, και αναγκάστηκα να φωνάξω εγω το προσωπικό για να την διασωληνωσει. Αν δεν ήμουν παρούσα, θα είχε πεθάνει, και δεν θα ξεραμε μετα απο 2 μερες νοσηλείας απο τι! Απο εκει άρχισε ο Γολγοθάς αναζήτησης ΜΕΘ, η οποια μετα απο δικές μας ενέργειες βρέθηκε. Η διοικητική υπάλληλος, η οποια αντικαθιστουσε τον διοικητή, μας βοήθησε, και παρόλο που το νοσοκομείο εκεινη την ημερα ήταν σε γενικη εφημερία, πηρε την μητέρα μας απο το κολαστήριο της Β παθολογικης, και την τοποθέτησε έστω και για 1 ωρα στην φιλόξενη νευρολογικη κλινικη, απ όπου την παρέλαβε το ΕΚΑΒ, και την παρέδωσε στην ΜΕΘ που βρέθηκε και την φιλοξένησε 55 μερες , με λοιμώδη μηνιγγοεγκεφαλίτιδα λόγω ιού Epstein -Barr! Όσον αφορά την συμπεριφορά, ας το αφήσουμε καλύτερα...θα αναφερθώ μόνο σε ενα περιστατικό, το οποιο δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αφου διασωληνωθηκε η μητέρα μου, και νομίζοντας ότι εγώ δεν ακούω, μια νοσηλεύτρια της όμορης ρευματολογικής κλινικής, γνωρίζοντας ότι η κατασταση της μητέρας μου ειναι μη αναστρέψιμη, και ηταν ουσιαστικά ετοιμοθάνατη,απευθύνθηκε στον διευθυντή της Β παθολογικής ( του οποίου το ονομα δεν θα αναφέρω εδω), και του είπε γελωντας : " αντε να φεύγουν σιγα σιγα, να αδειάζουν τα κρεββατια". Ο διευθυντής είδε ότι τους παρακολουθουσα, και τουλάχιστον δεν της απάντησε..ουτε λόγος για ενσυναισθηση..Μετά απο 55 μερες νοσηλείας σε ΜΕΘ , και αφου δεν είχε κάτι αλλο η εντατικη φροντίδα να προσφέρει, έπρεπε να επιστρέψει εκει απ όπου την παρέλαβαν, για να καταλήξει. Έκανα λοιπόν τα αδύνατα δυνατά, ώστε να μην πεθάνει στα χέρια αυτών των ανθρώπων, και να καταλήξει σε άλλο νοσοκομειο, όπου και ξεψύχησε γαλήνια. Θα κάναμε ως οικογένεια καταγγελία, αλλα γνωρίζουμε ότι δεν θα εισακουστουμε.Ειμαι στη διαθεση κάθε ενδιαφερομενου. Ευχαριστω

Θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μας και την ευγνωμοσύνη μου στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου, αναφορικά με τη νοσηλεία του συζύγου μου Α. Σ. που διήρκεσε 1 μήνα και νοσηλεύτηκε στο Α' Παθολογικό Τμήμα, στο Καρδιολογικό Τμήμα, στο Ουρολογικό Τμήμα και παρακολουθήθηκε (αιμοκάθαρση) από τους νεφρολόγους. Αρχικά, ευχαριστούμε την ιατρό ΤΕΠ κα Τριανταφύλλου, η οποία τον αντιμετώπισε ως δύσκολο περιστατικό σε ημέρα εφημερίας την πρωτοχρονιά 2026. Στη συνέχεια ευχαριστούμε πολύ τους ιατρούς του Α. Παθολογικού Τμήματος κ.κ. Αδάμη, Αρμένη, Παίσιο και Κουτλή, καθώς και τις εξαίρετες νοσηλεύτριες του εν λόγω Τμήματος. Επίσης τους ιατρούς του Καρδιολογικού Τμήματος κο Καούκη (επεμβατικό καρδιολόγο) για τον άψογο επαγγελματισμό και τη βοήθειά του, την κα Παπαιωάννου, κα Αδαλή και κο Αβραμίδη, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό. Τους ιατρούς του Ουρολογικού Τήματος κ.κ. Πινήτα Αλέξανδρο, Παπαδόπουλο, Παπαβασιλείου, Γκλίνο και Γκέκα. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τον κο Πινήτα, ο οποίος στάθηκε δίπλα μας πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως γιατρός. Ανταποκρίθηκε πάντα σε κάθε αίτημα της οικογένειας για επικοινωνία, μας εξήγησε με σαφήνεια το πρόβλημα και μας βοήθησε να κατανοήσουμε όλα τα πιθανά σενάρια αντιμετώπισής του. Είναι ελπιδοφόρο ότι οι νέοι γιατροί στο ΕΣΥ, είναι καταρτισμένοι, συμπεριφέρονται ανθρώπινα, με επαγγελματισμό, σου εμπνέουν εμπιστοσύνη και αντιμετωπίζουν άψογα όλα τα ιατρικά προβλήματα. Εύχομαι να ακολουθούν το παράδειγμά του όλοι οι γιατροί ! Τον ευγνωμονούμε! Ευχαριστούμε επίσης το νοσηλευτικό προσωπικό του Ουρολογικού Τμήματος (μετά από συζήτηση έδειξαν περισσότερο ενδιαφέρον και κατανόηση, γι αυτό και τα 4 αστέρια στην αξιολόγηση) καθώς και τις νεφρολόγους κ.κ. Γεωργιάδου και Λιαβέρη.